My hardware: Nikon D80 DSLR and a Qstarz BT-Q1200 GPS logger with spare battery. This logger uses a nokia battery. So easy to get a replace ment.

Workflow:

1. I shoot in RAW (NEF).
2. GPS logger, is always logging when I walk around with my cam.
3. With the software from van Qstarz, TravelRecorderV3 I export a .gxp en and in their own binary format for archival. This toll is a little buggy, so I am looking for a alternative (If you know one, tell me). The TravelRecorderV3 can also tag, but only .jpg, and not raw’s. So I dont use the tag function.
4. With gpicsync I geotag my raw’s. Also this tool ads place and country names as exif tag. This tool is very good, open source and can tag a lot of raw formats.
5. Import in Lightroom. Lightroom see also the place, province, and country names as exig tag’s.
6. Process in Lightroom / Photoshop en export to jpg and but it on my blog/photoblog/flickr etc…
7. The .gpx I add sometime to my post in my blog, If u use then the xml google map plugin. You can see your route and elevation chart on your blog.

So this is basic my workflow.

Here a GPX file attached in a wordpress post and with the xml google map plugin. This GPX is from my trip to Wenshu temple in Chengdu, China 2 weeks ago:

And some geotagged pictures, this is the new gallery shortcode from WP, I added the lightview box and the Flashearth box my self. When I finish my plugin you can download it later on my blog.

Here is a great example from last week, I went 2 days to mount QingChen in China, close to Chengdu.

I use now also a new gallery, fist I wanted to use the new gallery in wordpress 2.5, but I did not quit like it. So I hacked my own version, it fully compatible with the WP one. Now it uses greybox, fetches EXIF and GPS info, enjoy….

Nog even kort het verhaal van vorige keer afmaken. De trein naar Urumqi is niet helmaal door gegaan, ze hadden mij de verkeerde trein kaartjes gegeven, die gingen niet verder dan Turpan. Maar dat was opzich niet erg, omdat ik daar toch heen wou.

Na Turpan ben ik naar Urumqi gegaan, en vervolgens naar met een vlucht naar Shanghai. En na Shanghai ben ik naar Hangzhou een erg mooie plaats. Daarna ben ik nog een weekje naar Hainan gegaan, dat is een Chinees tropische eiland voor de kust van Vietnam, toenvallig was daar in Sanya ook een competitie voor de sterkste man. Dus dat heb ik ook nog even gezien. En toen was het tijd om weer terug naar +31 te gaan na precies een jaar.

In Lanzhou wou ik niet blijven, want ik wou naar Xia He. Om daar het grootste tibetaanse klooster (Labrang Monastery) buiten tibet te bezoeken. Dus meteen een bus geboekt van Lanzhou naar Xhia He voor de volgende morgen.

In Xhia He 2 nachten gebleven, en daar een Australier leren kennen (Daniel). Met hem terug naar Lanzhou gegaan, om de trein naar Jiayuguan te nemen. Een trein kaartje kopen in Lanzhou is niet gemakkelijk. Bij elke loket wordt je steeds naar een ander loket gestuurd, omdat daar buitenlanders geen kaartje mogen kopen. uit eindelijk na 4 loketen ofzo toch een kaartje kunnen kopen voor de volgende dag. Het eenigste wat beschikbaar was was een trein rit over dag ipv een nacht trein. Het voordeel was wel dat je kon genieten van het uitzicht vanuit de trein.

In Jiayuguan hebben we een oud fort aan de chinese muur en het laaste gedeelte van de chinese muur bezocht.

Na 2 nachten in Jiayuguan hebben we de volgende dag de bus naar Dunhuang genomen. Dit was een rit van ongeveer 8 a 9 uur. Later bleek dat de de “slow” bus hadden genomen ipv de Luxury express bus. Wij werden steeds ingehaald door deze bussen.

In Dunhuang zijn we de volgende dag naar de Mogao Caves geweest. Deze bestaan uit 492 grotten welke boeddhistise beelden en beschilderingen bevatten.

Ook was het lastig om van uit Dunhuang met de trein weg te geraken, we konden de zelfde dag of over 2 dagen met de trein weg. Daniel moest de zelfde dag weg, omdat hij verder gaat naar kazachstan en anders in tijd nood kwam. Ik ben die 2 dagen in Dunhuang gebleven. Ik ben oa naar de zand duinen van DunHuang geweest, waren erg veel Chinese toeristen daarzo, en nog meer kamelen. Ik heb daar een 4×4 gehuurd en heb daar mee in de duinen gespeelt, dat was erg lachen.

Vanavond ga ik verder met de nacht trein naar Urumqi.

Ik wilde via Koh Kong naar Thailand omzo bangkok te bereiken om vandaar uit naar China (Xi’an) te vliegen. De boot die van Sihanoukville naar Koh Kong normaal gaat was al 3 dagen niet meer uit gevaren vanwege het slechte weer. En de minivans waren al vol geboekt. Dus moest ik met de shared taxi’s gaan. Shared taxi houd in dat je een taxi met andere mensen deelt. Ongeveer 8 man of meer in een normale auto. De bestuurder deelt zelfs zijn eigen stoel. Dus die zit in het midden van de auto!!
S’ochtends afscheid genomen van Elke, Katrijn en Kirsten. Toen achter op een motobike naar de plek waar de shared taxi’s staan. Van daar een shared taxi naar Sre Ambel genomen. De bestuurder wou dat ik 2 plaatsen kocht om dat ik zo “groot” was. Dit wou ik niet, ik wil maar 1 plaats. Dus het eerste uur zat ik enorm krap op de achter bank. Vlak bij Sre Ambel ben ik uit gestapt en heb van daar weer een motobike naar Sre Ambel zelf genomen om daar een shared taxi naar Koh Kong te nemen. Hier een shared taxi gevonden. Deze wou ook dat ik 2 plaatsen nam. Dit deed ik maar zodat ik de stoel voorin voor mij zelf had. Want deze rit zou zeker 7 uur gaan duren. Uitendelijk zaten we met 7 mensen en een baby (allemaal locals) in de auto. Ook de bestuurder had zijn eigen plaats weer verkocht, dus deze zat ook in het midden.

Ik had gelezen dat de weg van Sre Ambel naar Koh Kong redelijk goed moest zijn. Maar dit was dus niet zo. De weg bestond grootendeels uit modder en zelfs drijfzand en 4 veerponten. Zelfs grote jeeps met 4 wiel aandrijving zaten constant vast in de modder. En moesten er met een tractor er worden uitgetrokken.

De 2de shared taxi rit duurde ongeveer 7 uur. dat kwam om dat de bestuurder erg aso was, hij dringde over voor en tussen, en hier en daar gaf hij wat geld aan politie en etc.. om vooraan te komen of om als eerste op de veerpont te gaan etc..

In koh Kong heb ik voor de 3de keer die dag een motobike genomen. Dit maal naar de Thai’se grens. De grens overgang ging vlot. In Thailand een pickup genomen naar het plaatsje Trat, deze heb ik gedeelt met en Engelse jongen en een Thai. Daar ongeveer om 9 uur S’avonds aangekomen. De volgende dag een minivan naar het eiland Koh Samed genomen om wat te relaxen voor dat ik de 15de naar China vlieg.

Om het verhaal van Vietnam af te maken. In Hue hebben we eerst rond gefiets, en de volgende dag zijn we met een boot diverse tombes wezen bekijken.

Daarna zijn we naar Hoi An gegaan, daar hebben we eigenlijk alleen het strand verkend, verder niets veel van Hoi An gezien. Daarop zijn we met de nacht bus naar Nha Trang. Dit was weer een helse rit. De buschauffeur vondt het nodig om inhaal spelletjes te spelen met de concurent maatschappij. De morgen dat we zijn aangekomen zijn we voor wat ontspanning naar de lokale moderbaden geweest en hebben we een massage genomen. Dit was een lekker dagje ontspannen. De dag daarop hebben we een taxi voor een dag gehuurd om wat lokale sites te bezichtigen.

De dag daarna ben ik voor het eerst wezen duiken in Nha Trang. En dat ga ik zeker nog een keer doen.

Toen zijn we naar Dalat vertrokken, Dalat licht in de bergen dus het was een stuk frisser toen we daar aan kwamen. De dag daarop zijn we met de “easy riders” de omgeving gaan verkennen. Easy riders zijn mensen waar bij je achter op de moterfiets een tour kan doen. Dit is echt een leuke manier om het eea te zien.

Om dat we het een beetje gehad hadden met de bus ritten in Vietnam hebben we besloten om te gaan fietsen van Dalat naar Mui Ne. Joris en Walter hadden de dag daarvoor al gebiked, en die gingen direkt naar Saigon met de bus. We hebben niet het hele stuk gefiets. Omdat dat op sommige wegen een beetje zelfmoord zou zijn. Dus werden we opgehaald met een minivan en vervolgens naar een rustige weg gebracht. En vanaf daar was het 90 km fietsen naar Mui Ne. En onder weg kom je door dorpjes waar niet zo veel toeristen komen. En dat merk je meteen, mensen zijn dan een stuk vriendelijker.

In Mui Ne heb ik weinig gedaan, vandaar zijn we met een minivan naar Saigon gegaan. Daar naar het oorlogs museum geweest en we hebben onze 3 daagse trip voor de Mekong Delta en Cambodja geregeld.

de volgende 3 dagen zijn we dus door de Mekong Delta naar Cambodja gegaan. De laatste dag daarvan met een boot de grens overgegaan. Omdat we de “slow boat” zijn gegaan moesten we halverwege overstappen op een minivan. Deze bracht ons in 2 uur naar Phnom Penh. Dit was een erg hobbelige rit, want de wegen zijn hier niet zo goed als in Vietnam.

In Phnom Penh zijn we naar de S21 prison geweest en naar de Killing Fields. Dit was erg indrukwekkend.

Van Phnom Penh hebben we een bus genomen naar SiemReap. In SiemReap hebben we natuurlijk Angkor Wat en de andere tempels sites bekeken. En vandaar hebben we de overbeladen boot naar Battambang genomen.

Morgen ga ik met de bus naar Sihanoukville, een kust plaatst. Vandaaruit ga ik met de boot naar Thailand om vervolgens door naar China terug te gaan.

De volgende dag zouden we meteen naar Halong Bay vertrekken. Deze trip begon meteen goed. In het busje waarme we werden opgehaald zat overvol met mensen en bagage. Dit duude ff voordat dat was opgelost. Toen konden we eindelijk rijden. Maar na ongeveer een uurtje rijden bij een tol poortje kregen we een brommer achter op de bus. En aangezien niet veel mensen verzekerd hierzo zijn moest dit natuurlijk meteen worden opgelost. Wat inhoud dat de chaufeur van het busje de koffer leeg graaide van de bestuurder van de brommer. Onze guide noemde dat reconciliation…..

Maar verder zijn we zonder schade aangekomen in Halong Bay. Hier zijn we op een boot gegaan en zijn we 3 dagen gaan varen tussen de karst bergen die uit het water steken. Een nacht hebben we op de boot door gebracht, helaas had de boot geen airco. dus het was erg warm. De 2de nacht zaten we in een hotel op Catba eiland.

De zelfde avond dat we zijn terug gekomen van de Halong Bay cruise zijn we op de nacht trein gestapt naar Sapa.

In Sapa de volgende ochtend aangekomen hebben we meteen een wandeling van zo’n 15 km gemaakt door de omgeving. Sapa is staat bekend voor zijn rijst velden en zijn minderheden. Maar het is ook meteen duidelijk dat het erg toeristisch is. En overal wordt je lastig gevallen door kinderen die je arm bandjes proberen te verkopen. Sommige van deze kinderen zijn volgens mij nog niet eens 2 jaar oud. De 2de dag in Sapa habben we nog een korte wandeling gemaakt naar een klein dorp. Maar deze viel tegen. Veel vervuiling lans de kant. S’avonds weer de nacht trein naar Hanoi terug genomen.

De volgende dag in Hanoi niet echt veel bezonders gedaan. De dag daarop hebben we fieten gehuurd en zijn we door Hanoi gaan fietsen. Dit leverde wat leuke filmpjes op. En hebben we het Ho Chi Min mausoleum bezocht. Normaal is dit gratis. Alleen wij moesten zo’n 3 dollar pp betalen. Hier zijn we dus opgelicht. Maar uiteindelijk wel Ho Chi Min gezien.

S’avonds zijn we met de Open Tour bus naar Hue gegaan. Omdat wij als laaste werden opgehaald hadden we de “slechte” plaatsen in de bus. Dat was dus op de achterste rij. Niet veel geslapen dus. En bij de eerste stop moesten er zelfs mensen in het gangpad zitten.
In de Bus kwamen we nog 2 andere belgen tegen. Wim en Christiaan. Die vertelde ons dat we beter in Dong Ha konden uitstappen en daarzo meteen de DMZ tour konden doen. Want anders moest je weer terug naar Dong Ha vanuit Hue. we waren de Open Tour bus allang zat. Dus zijn we in Dang Ha uitgestapt en hebben we hier de DMZ tour gedaan. Hier hebben oa de Vinh Moc tunnels bezocht.

Aan het einde van deze tour werden we naar Hue gebracht. Hier een Hotel opgezocht, S’avonds nog een “pintje gepakt” in een Belgisch bier cafe.

De Rice fields zijn erg mooi en pittoresk om te zien.

Onder weg werden we steeds gestalk door vrouwen met lange haren, die graag op de foto wilden. Natuurlijk niet gratis. Uiteindelijk maar toegegeven en 20 cent betaald. Daarna blijven ze gelukkig ons niet meer stalken.

Op de terug weg naar Guilin was er een file op de weg omdat er een bus voorons een ongeluk had gehad. Als er in China een ongeluk gebuerd op de weg dan staat echt iedereen te kijken maar niemand doet iets. Het kan dus uren duren voordat de weg weer vrij is. James (1 van de engelsen) en ik besloten er omheen te lopen en aan de andere kant verder te liften. Maar na een uur hadden we maar 1 auto gezien en die ging niet de goede richting op. Gelukkig was de bus aan de kant gezet door de politie en ging de stoet weer rijden. Dus konden we weer met onze bus mee naar Guilin.