Tja helaas zit het reizen er weerop en ben weer terug in Nederland. Inmiddels ben ik dan ook alweer aan het werk, ik werk nu bij de HAN als Linux systeem beheerder.

Nog even kort het verhaal van vorige keer afmaken. De trein naar Urumqi is niet helmaal door gegaan, ze hadden mij de verkeerde trein kaartjes gegeven, die gingen niet verder dan Turpan. Maar dat was opzich niet erg, omdat ik daar toch heen wou.

Na Turpan ben ik naar Urumqi gegaan, en vervolgens naar met een vlucht naar Shanghai. En na Shanghai ben ik naar Hangzhou een erg mooie plaats. Daarna ben ik nog een weekje naar Hainan gegaan, dat is een Chinees tropische eiland voor de kust van Vietnam, toenvallig was daar in Sanya ook een competitie voor de sterkste man. Dus dat heb ik ook nog even gezien. En toen was het tijd om weer terug naar +31 te gaan na precies een jaar.

e 15de van Bangkok naar Xi’an in China gevlogen met Bangkok Airways. Vanuit Xi’an wou ik met de trein naar Lanzhou. Om vervolgens de zijde route te volgen naar Urumqi, maar dat bleek onmogelijk, iedereen vertelde mij dat de trein naar Lanzhou voor de komende 10 dagen vol zit. Dus heb ik een vlucht naar Lanzhou genomen, dat viel gellukig mee, deze koste maar 40 euro.

In Lanzhou wou ik niet blijven, want ik wou naar Xia He. Om daar het grootste tibetaanse klooster (Labrang Monastery) buiten tibet te bezoeken. Dus meteen een bus geboekt van Lanzhou naar Xhia He voor de volgende morgen.

In Xhia He 2 nachten gebleven, en daar een Australier leren kennen (Daniel). Met hem terug naar Lanzhou gegaan, om de trein naar Jiayuguan te nemen. Een trein kaartje kopen in Lanzhou is niet gemakkelijk. Bij elke loket wordt je steeds naar een ander loket gestuurd, omdat daar buitenlanders geen kaartje mogen kopen. uit eindelijk na 4 loketen ofzo toch een kaartje kunnen kopen voor de volgende dag. Het eenigste wat beschikbaar was was een trein rit over dag ipv een nacht trein. Het voordeel was wel dat je kon genieten van het uitzicht vanuit de trein.

In Jiayuguan hebben we een oud fort aan de chinese muur en het laaste gedeelte van de chinese muur bezocht.

Na 2 nachten in Jiayuguan hebben we de volgende dag de bus naar Dunhuang genomen. Dit was een rit van ongeveer 8 a 9 uur. Later bleek dat de de “slow” bus hadden genomen ipv de Luxury express bus. Wij werden steeds ingehaald door deze bussen.

In Dunhuang zijn we de volgende dag naar de Mogao Caves geweest. Deze bestaan uit 492 grotten welke boeddhistise beelden en beschilderingen bevatten.

Ook was het lastig om van uit Dunhuang met de trein weg te geraken, we konden de zelfde dag of over 2 dagen met de trein weg. Daniel moest de zelfde dag weg, omdat hij verder gaat naar kazachstan en anders in tijd nood kwam. Ik ben die 2 dagen in Dunhuang gebleven. Ik ben oa naar de zand duinen van DunHuang geweest, waren erg veel Chinese toeristen daarzo, en nog meer kamelen. Ik heb daar een 4×4 gehuurd en heb daar mee in de duinen gespeelt, dat was erg lachen.

Vanavond ga ik verder met de nacht trein naar Urumqi.

Net aangekomen in Battambang van uit SiemReap met een boot in Cambodja. Wat een avontuur was dat weer. Eerst werden we opgehaald in Siem Rap met een minivan. Deze was geschikt voor zo’n 10 mensen, maar er zater er uit eindelijk 16 in. Toen de boot , deze was ook erg over beladen met mensen. De boot is geschikt voor zo’n 35 mensen maar er zaten er zeker 70 op. Dus het hele dak zat vol mensen. En af en toe gingen we bijna kapseizen. En vervolgens moesten we met bagage en al achter in een pickup truck.
Maar dit is hierzo heel gewoon in Cambodja, ook als je het andere vervoer op de weg ziet. Van vol hebben ze hier namelijk nog nooit van gehoord.

Om het verhaal van Vietnam af te maken. In Hue hebben we eerst rond gefiets, en de volgende dag zijn we met een boot diverse tombes wezen bekijken.

Daarna zijn we naar Hoi An gegaan, daar hebben we eigenlijk alleen het strand verkend, verder niets veel van Hoi An gezien. Daarop zijn we met de nacht bus naar Nha Trang. Dit was weer een helse rit. De buschauffeur vondt het nodig om inhaal spelletjes te spelen met de concurent maatschappij. De morgen dat we zijn aangekomen zijn we voor wat ontspanning naar de lokale moderbaden geweest en hebben we een massage genomen. Dit was een lekker dagje ontspannen. De dag daarop hebben we een taxi voor een dag gehuurd om wat lokale sites te bezichtigen.

De dag daarna ben ik voor het eerst wezen duiken in Nha Trang. En dat ga ik zeker nog een keer doen.

Toen zijn we naar Dalat vertrokken, Dalat licht in de bergen dus het was een stuk frisser toen we daar aan kwamen. De dag daarop zijn we met de “easy riders” de omgeving gaan verkennen. Easy riders zijn mensen waar bij je achter op de moterfiets een tour kan doen. Dit is echt een leuke manier om het eea te zien.

Om dat we het een beetje gehad hadden met de bus ritten in Vietnam hebben we besloten om te gaan fietsen van Dalat naar Mui Ne. Joris en Walter hadden de dag daarvoor al gebiked, en die gingen direkt naar Saigon met de bus. We hebben niet het hele stuk gefiets. Omdat dat op sommige wegen een beetje zelfmoord zou zijn. Dus werden we opgehaald met een minivan en vervolgens naar een rustige weg gebracht. En vanaf daar was het 90 km fietsen naar Mui Ne. En onder weg kom je door dorpjes waar niet zo veel toeristen komen. En dat merk je meteen, mensen zijn dan een stuk vriendelijker.

In Mui Ne heb ik weinig gedaan, vandaar zijn we met een minivan naar Saigon gegaan. Daar naar het oorlogs museum geweest en we hebben onze 3 daagse trip voor de Mekong Delta en Cambodja geregeld.

de volgende 3 dagen zijn we dus door de Mekong Delta naar Cambodja gegaan. De laatste dag daarvan met een boot de grens overgegaan. Omdat we de “slow boat” zijn gegaan moesten we halverwege overstappen op een minivan. Deze bracht ons in 2 uur naar Phnom Penh. Dit was een erg hobbelige rit, want de wegen zijn hier niet zo goed als in Vietnam.

In Phnom Penh zijn we naar de S21 prison geweest en naar de Killing Fields. Dit was erg indrukwekkend.

Van Phnom Penh hebben we een bus genomen naar SiemReap. In SiemReap hebben we natuurlijk Angkor Wat en de andere tempels sites bekeken. En vandaar hebben we de overbeladen boot naar Battambang genomen.

Morgen ga ik met de bus naar Sihanoukville, een kust plaatst. Vandaaruit ga ik met de boot naar Thailand om vervolgens door naar China terug te gaan.

Ben gisteren naar de Dragon’s Backbone Rice Terrace geweest. Ben hier voor eerst met een bus naar Longshen geweest en vervolgens met een bus naar Pingán. In de laaste bus zaten 4 engelsen. Hier heb ik die 2 dagen mee opgetrokken. Erg gezellig was dat.

De Rice fields zijn erg mooi en pittoresk om te zien.

Onder weg werden we steeds gestalk door vrouwen met lange haren, die graag op de foto wilden. Natuurlijk niet gratis. Uiteindelijk maar toegegeven en 20 cent betaald. Daarna blijven ze gelukkig ons niet meer stalken.

Op de terug weg naar Guilin was er een file op de weg omdat er een bus voorons een ongeluk had gehad. Als er in China een ongeluk gebuerd op de weg dan staat echt iedereen te kijken maar niemand doet iets. Het kan dus uren duren voordat de weg weer vrij is. James (1 van de engelsen) en ik besloten er omheen te lopen en aan de andere kant verder te liften. Maar na een uur hadden we maar 1 auto gezien en die ging niet de goede richting op. Gelukkig was de bus aan de kant gezet door de politie en ging de stoet weer rijden. Dus konden we weer met onze bus mee naar Guilin.

Heb nu maar 1 nacht in Hong Kong door gebracht, daarna de volgende dag een ferry naar ZhuHai genomen. ZhuHai is niet meer in Hong Kong maar in “mainland China” zoals dat hierzo heet.

In ZhuHai heb ik een paar nachten in een 5 sterren hotel/resort door gebracht, in dat resort was een hostel voor 6 eurie. Maar bij dat hostel zat wel een 5 sterren behandeling. Ze draagde je tas, brachten een engels talige krant omdat de voetbal uitslagen wou weten. Er stond zelfs een kerel in de WC die je een verwarmde handoek aan gaf. En ik heb hier het grootse zwembad ooit gezien. Prachtig was dit.

Na 2 dagen in het resort heb ik weer een ferry genomen naar Shenzen, net buiten Hong Kong ook op “mainland china” en heb hier een “hard sleeper” nacht trein naar Guilin genomen. In de trein nog een Nederlandse tegen gekomen, eindelijk weer eens Nederlands praten na lange tijd.

De volgende dag aangekomen in Guilin en meteen naar een hostel gegaan.

Ben in Guilin naar een Internet cafe gegaan, en hier merk je dat China erg veel aan censuur doet, veel website zijn gewoon niet te bereiken, of je krijg een “chineese versie te zien”. Sites zoals CNN of BBC waar iedereen het over heeft, die doet het gewoon (waarschijnlijk wel gefilterd). Maar een site zoals Wikipedia of Blogspot die zijn geblokt door de grote vuurmuur van China.

Ik zelf zit nu te werken via een SSH tunnel en XS4ALL proxy, zodat ik overal bij kan en geen 404 meer heb. Zo geen Chinees die mee leest, tenzij ze SSH2 gekraakt hebben, maar dat is onwaarschijnlijk. En waarschijnlijk is mijn site dadelijk ook niet meer bereikbaar in China :p